Czas trwania wystawy | 05.09-12.10.2025
Kuratorka | Mariola Balińska
Organizatorzy | Sopot, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie, szkolafotografii.pl
Mecenas | Port Lotniczy Gdańsk
Wystawa Rezydentów Transformacja jest częścią programu 11. edycji Festiwalu Fotografii W Ramach Sopotu.
Więcej o FFWRS 2025 na www.wramachsopotu.pl
Hasło przewodnie 11. edycji Festiwalu Fotografii „W Ramach Sopotu” –Transformacja – to punkt wyjścia do pogłębionej refleksji nad przemianami, które kształtują współczesny świat. Przemiany te obejmują zarówno krajobraz miejski, jak i przestrzeń wewnętrzną człowieka, relacje z naturą, pamięcią, technologią i historią. Sopot, jako miasto o silnej tożsamości lokalnej, staje się żywym laboratorium obserwacji – miejscem, w którym zmiana jest nie tylko widoczna, ale i odczuwalna.
TRANSFORMACJA
Punktem wyjścia dla projektów realizowanych przez artystów podczas rezydencji jest doświadczanie miasta z jego historią, a także geograficznym usytuowaniem nad morzem. Transformacja – hasło przewodnie tegorocznej odsłony FFWRS – może oznaczać zmiany społeczno-kulturowe zachodzące w nadmorskich miastach pod wpływem turystyki, migracji czy urbanizacji, może też oznaczać przemianę wewnętrzną będącą wynikiem konfrontacji z rodzinną historią i redefiniowaniem własnej tożsamości. Transformacja zaakcentowana została zatem na wystawie zarówno jako proces zewnętrzny, widoczny w przestrzeni miasta i jego krajobrazie, jak również na poziomie wewnętrznej przemiany zachodzącej w człowieku. Sopot staje się tym samym przestrzenią dialogu z naturą, śladem rodzinnych historii, punktem styku między przeszłością a teraźniejszością, miejscem prywatnej introspekcji lub społecznym komentarzem.
Rezydenci poprzez uważną obserwację detali, śladów historycznych oraz natury budują subtelną, wizualną narrację, w której splatają się czasowe warstwy: przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. W ich fotografiach światło, morze, ludzie oraz miejskie pejzaże stają się fragmentami większej układanki, siatką znaczeń, otwartych i nieoczywistych, często efemerycznych, które na nowo definiują znane miejsca.
Ważnym aspektem wystawy jest również pamięć; sposób, w jaki pamięć indywidualna przenika się z pamięcią miejsca. Morze, milczący świadek historii, staje się tu metaforyczną przestrzenią nieustannych procesów odnowy i oczyszczenia. Artyści dociekają, w jaki sposób można przez obraz fotograficzny oddać nastrój, obecność tego, co minione, ale wciąż żywe, prywatne i jednocześnie wspólnotowe.
Ekspozycja jest również refleksją ekologiczną, stawia pytania o przyszłość relacji człowieka z naturą, o możliwość przekształcenia naszego sposobu myślenia i działania w duchu troski, uważności i odpowiedzialności wobec nadchodzących wyzwań związanych ze zmianami klimatycznymi.
Wystawa jest osobistą i zarazem uniwersalną propozycją, by spojrzeć na znane przestrzenie w nowy sposób i dostrzec subtelne procesy, które z perspektywy dekad nadają nowe oblicza krajobrazowi i miastu. Prace zachęcają do ponownego przyjrzenia się przestrzeni – nie tylko jako fizycznemu krajobrazowi, ale też symbolicznemu polu pełnemu subtelnych emocji dotykających nieustannych procesów przekształceń i odniesień do historii.
Transformacja została ukazana z trzech różnych perspektyw artystycznych, które uzmysławiają odbiorcy, że zarejestrowane procesy, często ulotne i niezauważalne, z upływem czasu stają się uwiecznionym śladem zmian zachodzących w mieście. Sopot w tej opowieści nie jest miejscem statycznym, to przestrzeń podlegająca nieustannej ewolucji.
Mariola Balińska
Dagmara Barańska-Morzy
Dagmara Barańska-Morzy, Urzeczenia, 2025
Dagmara Barańska-Morzy, Fluwiariusz, 2025
Projekt artystyczny jest poświęcony pamięci nieistniejących, uregulowanych i zamkniętych pod ziemią sopockich potoków. Fotografka, wykorzystując techniki lumenu i cyjanolumenu oraz unikalną metodę pracy z piaskiem i wodą morską, stworzyła serię map, które są zapisem pamięci o wodzie. Inspiracją dla projektu jest historia miasta Sopotu, którego rozwój nierozerwalnie związany jest z jego ciekami wodnymi. W przeszłości 11 sopockich potoków stanowiło naturalną granicę miasta i było stałym elementem plaży. Dziś większość z nich została skanalizowana i ukryta pod ziemią, co doprowadziło do nieodwracalnych zmian w krajobrazie.
Poprzez pracę artystyczną fotografka pragnie przypomnieć mieszkańcom o nieistniejących potokach i skłonić do refleksji nad tym, jak ingerencja człowieka w naturę wpływa na nasze otoczenie i pamięć o nim. Proces tworzenia map pamięci rozpoczyna się od zebrania piasku i wody morskiej z miejsc, w których sopockie potoki niegdyś uchodziły do morza. Na plaży fotografka stworzyła unikalne lumeny i cyjanolumeny – na odpowiednio przygotowany stuletni papier fotograficzny nanoszony był mokry piasek, który wchodził w reakcję ze światłoczułą emulsją. W ten sposób powstały organiczne obrazy, które są fizycznym zapisem pamięci o wodzie. Efektem procesu są mapy, atlasy, czy też „fluwiariusze” przywołujące przeszłość tych miejsc. Każda praca jest unikalna i niepowtarzalna, tak jak niepowtarzalne są ślady pozostawiane na piasku przez płynącą wodę.
Wykorzystanie dawnych technik fotograficznych w procesie powstania nowych fotografii na sopockiej plaży pozwala na nowo interpretować historię Sopotu i jego potoków. Jest to punkt wyjścia do refleksji nad relacją człowieka z naturą oraz nad tym, jak zmiany w krajobrazie wpływają na naszą tożsamość i pamięć. Zrealizowany podczas rezydencji w Sopocie projekt fotograficzny wpisuje się w szerszy kontekst działań artystycznych, które podejmują temat pamięci o krajobrazie i jego transformacji.
Urzeczenia to cykl obrazów fotograficznych inspirowanych spacerami nad potokiem Swelina. Artystka prowadzi rozważania nad wyjątkowością nadrzecznych krajobrazów i rolą wody w ich definiowaniu. Dostrzega, jak rzeka aktywnie kształtuje swoje otoczenie, tworząc unikalny krajobraz, nierozerwalnie związany z jej nurtem. Poprzez połączenie w jednym kadrze tafli rzecznej wody oraz otaczającego ją pejzażu powstają oniryczne krajobrazy, które zacierają granicę między odbiciem a rzeczywistością oraz eksponują istotę miejsca kształtowanego przez rzekę.
BIO
Dagmara Barańska-Morzy (urodzona w Jeleniej Górze), absolwentka Wydziału Fotografii na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu (2022) oraz Programu Mentorskiego Sputnik Photos (2014). Uczestniczka wystaw indywidualnych i zbiorowych oraz festiwali zarówno w Polsce, jak i za granicą. Jej prace można było zobaczyć m.in. na OFF Festival w Bratysławie, Incheon Photography and Film Festival w Korei Południowej, Biennale TIFF we Wrocławiu, Wielkopolskim Festiwalu Fotografii im. I. Zjeżdżałki w Poznaniu. Jej artystyczne zainteresowania koncentrują się na tematach dotyczących człowieka – jego wewnętrznego świata, relacjach z innymi oraz sposobach radzenia sobie z otaczającą rzeczywistością. Podczas procesu twórczego zdaje się na czucie, a jej prace mają dla niej charakter medytacyjny: pragnie dokonać niemożliwego, zatrzymać ulotność chwili, miejsca czy przynależności. Oprócz fotografii cyfrowej często sięga po analogowe i alternatywne techniki fotograficzne, takie jak cyjanotypia, lumen print czy fotografia otworkowa, aby odkrywać i doświadczać potencjału tradycyjnych technik. Mieszka i pracuje w Kiekrzu koło Poznania.
Paweł Jaśkiewicz
Paweł Jaśkiewicz Nie-miejsca transformacji: Przestrzenie przejściowe, 2025
Sopot to miasto nieustannych zmian, w którym przestrzeń miejska podlega cyklicznym transformacjom, dostosowując się do sezonowego rytmu. To, co na co dzień jest tłem życia mieszkańców, wkrótce zamienia się w intensywnie eksploatowaną przestrzeń turystyczną. Projekt Pawła Jaśkiewicza koncentruje się na uchwyceniu przestrzeni przejściowych – miejsc, które istnieją pomiędzy stanami: jeszcze niewypełnionych ruchem, ale już noszących ślady nadchodzącej zmiany.
Miasta o silnym charakterze turystycznym, takie jak Sopot, funkcjonują w cyklu transformacji – w sezonie letnim podlegają intensywnemu użytkowaniu, a poza nim pozostają w stanie zawieszenia, czekając na kolejną zmianę. Przestrzenie, które w szczycie sezonu pełnią konkretne funkcje, w innych okresach stają się nie-miejscami, jak określa je Marc Augé – to obszary pozbawione trwałej tożsamości i emocjonalnego zakorzenienia, istniejące wyłącznie jako funkcjonalne punkty tranzytowe. Ich obecność jest niezbędna, lecz niezauważalna.
Prezentowane na wystawie fotografie wykonane zostały podczas rezydencji w maju 2025 roku. Był to pełen intensywnych przygotowań moment przejściowy, w którym miasto funkcjonowało w dwóch rytmach jednocześnie – w tym czasie poszczególne rejony były w trakcie adaptacji, montowane były tymczasowe konstrukcje, przestrzenie publiczne dostosowały się do nowych warunków, a elementy architektoniczne nabierały sezonowego charakteru. Jednocześnie wiele miejsc pozostawało jeszcze nieokreślonych, czekały na swoją funkcję.
Transformacja przestrzeni jest tutaj szczególnie widoczna w relacji między dwoma częściami miasta – Sopotem Dolnym i Górnym. Dolny Sopot, zdominowany przez turystykę, w sezonie letnim staje się miejscem intensywnej eksploatacji, a jego przestrzeń podlega silnym przemianom, dostosowując się do potrzeb turystów. Poza sezonem wiele z tych miejsc traci swoje funkcje, niektóre zostają zamknięte, inne pozostają tymczasowo puste. Górny Sopot funkcjonuje w innym rytmie – tu pora roku nie wpływa tak mocno na codzienne życie, zmiany są mniej widoczne, a przestrzeń nie podlega tak silnym transformacjom. Ten wyraźny podział daje możliwość różnych sposobów doświadczania miasta.
Projekt fotograficzny skupia się na uchwyceniu granicy pomiędzy stałością a tymczasowością i daje impuls do analizy, jak przestrzenie przejściowe Sopotu poddają się procesowi transformacji, a także jak te zmiany wpływają na ich percepcję.
Projekt powstał przy wsparciu Fujifilm Poland.
BIO
Paweł Jaśkiewicz (ur. 1991 r. w Poznaniu) – fotograf, studiował na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu i na Central Saint Martins w Londynie (w ramach wymiany studenckiej). Uczestnik warsztatów Magnum Photos w Tokio. Finalista konkursu Hestia Artistic Journey 2015, nominowany do nagrody C/O Berlin Talent Award 2019. W swojej praktyce skupia się na relacji przestrzeni i jej otoczenia, bada procesy rekontekstualizacji i nadawania nowych znaczeń odnalezionym elementom. Jego prace wpisują się w nurt Nowej Topografii, eksplorują estetykę obrzeży miast, terenów przejściowych i nie-miejsc – anonimowych przestrzeni codzienności, które funkcjonują poza utartymi schematami narracyjnymi. Twórcę szczególnie interesuje to, w jaki sposób przestrzeń wpływa na ludzką percepcję i jak zmienia się jej znaczenie w zależności od kontekstu, pamięci i technologii. Jego fotografie były prezentowane w Polsce i za granicą, m.in. na Fotofestiwalu w Łodzi, TIFF we Wrocławiu, PARIS CIRCULATION(S) oraz w MSN w Warszawie.
Gundula Friese
Gundula Friese, Morze między nami,2025
Morze to twórca najstarszego na świecie krajobrazu. Ten odwieczny, choć ulegający ciągłym zmianom widok wpisał się również w moją osobistą historię. Zwłaszcza tutaj, w wodach zatoki pomiędzy Gdańskiem a Helem.
Moja matka była Ukrainką, podobnie jak jej matka. Wspólnie musiały opuścić swoją ojczyznę. W czasie II wojny światowej mieszkały w Gdańsku. Nie posługiwały się językiem ojczystym, aby nie rzucać się w oczy i nie zdradzić swojego pochodzenia. Moją matkę, wówczas dwunastoletnią, z powodu pierwszych nalotów bombowych wraz z klasą i nauczycielką ewakuowano na Półwysep Helski. Moja babcia pozostała w Gdańsku z dwójką młodszych dzieci. Pomiędzy matką i córką było morze.
Strata. Wysiedlenie. Ucieczka. Rozłąka. Dopiero po latach spotkały się ponownie w nowym, nieznanym miejscu.
Zgłębiając historię mojej rodziny, nieustannie odkrywam na nowo swój wewnętrzny krajobraz emocji. Co pamiętamy? Co zapisało się w naszych ciałach i duszach? Jako dziecko byłam niema. Przez długi czas nie mogłam mówić. Jeśli mnie samej brakuje słów, to kto włada językiem, którym ja nie potrafię się posługiwać?
Wyruszam z Sopotu, podążając szlakiem wiodącym na Hel. Aparat jest tłumaczem mojego świata wewnętrznego. Czy pamiętam twarz mojej babci? Jak przeszłość wpływa na moje wnętrze? Wspomnienia są dla mnie obrazami. Za pomocą aparatu badam materię i dokonuję emocjonalnych pomiarów terenu. Szukam przy tym powtarzających się schematów, smaku tych krajobrazów i ich koordynatów.
Zdjęcia rodzinne, archiwalne i aktualne fotografie oraz nagrania wideo – wszystko to jest ze sobą powiązane. Punktem wyjścia i motywacją są pytania dotyczące niewyjaśnionego dziedzictwa. Co przekazały mi moje przodkinie i co z tego jest we mnie możliwe do rozpoznania?
To, w jakim kierunku zmierza wędrówka, okazuje się w trakcie marszu. Każdy krok prowadzi mnie do kolejnego, a podróż przez wewnętrzne światy – do transformacji.
BIO
Gundula Friese urodziła się w 1959 roku w Magdeburgu w Niemczech. Studiowała fotografię na Akademii Sztuk Wizualnych w Lipsku oraz Dźwięk i Projektowanie Wideo na Akademii Mediów Cyfrowych w Berlinie. Swoją drogę artystyczną rozpoczęła w połowie lat 90., zdobywając w 1998 r. pierwsze miejsce w European Award for Female Photography 97/98 oraz nagrodę Agfa Best Portfolio w Madrycie w Hiszpanii. W 1998 r. została zaproszona do zbiorowej wystawy Imago 98’ organizowanej przez Ediciones Universidad w Salamanca w Hiszpanii. Jest autorką licznych cyklów fotograficznych, między innymi: Deep Blue, serii polaroidów The Secret, The Last Lime, September, A Bit of Matter czy Waschhaus. Brała udział w zbiorowych i indywidualnych wystawach w Niemczech, Włoszech, Szwajcarii i Stanach Zjednoczonych. Jej pierwsza indywidualna wystawa w Polsce odbyła się w 2023 roku w BWA w Olsztynie. Artystka mieszka i pracuje w Berlinie.
Patroni medialni: artinfo.pl, Digital Camera, Dziennik Bałtycki, esopot.pl, Fotopolis, Prestiż Magazyn Trójmiejski, Rynek i Sztuka, SZUM, trójmiasto.pl
Residents’ Exhibition Transformation
FFWRS 2025 | Transformation
Exhibition dates | 05.09–12.10.2025
Curator | Mariola Balińska
Organizers | Sopot, State Art Gallery in Sopot, szkolafotografii.pl
Patron | Gdańsk Airport
The Residents’ Exhibition Transformation is part of the program of the 11th edition of the Photography Festival In Frames of Sopot.
More about FFWRS 2025 at www.wramachsopotu.pl
The motto of the 11th Frames of Sopot Photography Festival – Transformation – provides a starting point for reflection on the forces reshaping the contemporary world. These processes span the urban landscape and the inner life of the individual, impacting our relationship with nature, memory, technology and history. Sopot, a city with a strong sense of local identity, becomes a living laboratory for observation – a place where change is not only visible but palpable.
The starting point for the residency projects is the experience of the city – its history and its coastal location by the sea. Transformation – the theme of this year’s Frames of Sopot Photography Festival – may evoke the socio-cultural shifts that shape seaside towns under the influence of tourism, migration or urbanisation. Yet it may also signify an inner transition, prompted by confronting family history or redefining one’s identity. In the exhibition, transformation appears both as an external process, visible in the urban fabric and landscape, and as an internal process taking place within the individual. Sopot becomes, in this sense, a space for dialogue with nature, a repository of family stories, a meeting point between past and present, and a place of private introspection as well as social commentary.
Through attentive observation of detail, historical traces and the natural world, the artists-in-residence weave a subtle visual narrative in which temporal layers – past, present and future – overlap. In their photographs, light, the sea, people and urban landscapes emerge as fragments of a larger puzzle, a web of meanings that remain open, ambiguous and often ephemeral, redefining familiar places.
Memory forms another central strand of the exhibition – the interplay between individual recollection and the memory of place. The sea, silent witness to history, becomes a metaphorical space of renewal and cleansing. The artists explore how photography can capture atmosphere – the presence of a past that continues to live on, at once deeply personal and collectively shared.
The exhibition also raises environmental concerns, reflecting on the future of humanity’s relationship with the natural world. It asks whether we might transform our ways of thinking and acting towards greater care, attentiveness and responsibility in the face of climate change.
Both personal and universal, the exhibition proposes a renewed way of looking at the familiar. It highlights the subtle processes that, over decades, reshape the city and its surroundings, giving them a new face. The works encourage us to perceive space not merely as a physical landscape but as a symbolic terrain, infused with subtle emotions and engaged in continuous processes of transformation and historical reference.
Transformation is presented through three distinct artistic perspectives, making viewers aware that the processes recorded – often fleeting and imperceptible – gradually become enduring traces of change within the city. In this narrative, Sopot emerges not as a static place but as a space in constant evolution.
Mariola Balińska
Dagmara Barańska-Morzy
Dagmara Barańska-Morzy, Enchanted Waters, 2025
Dagmara Barańska-Morzy, Fluviaries, 2025
This project is dedicated to the memory of Sopot’s vanished streams – waterways once visible, later regulated and buried underground. Using lumen and cyanolumen techniques, together with a distinctive method involving sand and seawater, the photographer has created a series of maps that document our memory of water. The work draws on the history of Sopot, a city whose development has always been closely tied to its streams. In the past, eleven of them marked the city’s natural boundaries and were a familiar feature of its beach landscape. Today, most have been channelled below ground, leaving irreversible marks on the environment.
Through her practice, the photographer seeks to recall these lost waterways and provoke reflection on how human intervention in nature shapes both the landscape and our shared memory. The process of creating memory maps begins with collecting sand and seawater from the places where the streams once met the sea. On the beach, lumen and cyanolumen prints were made on specially prepared, century-old photographic paper, with wet sand applied to photosensitive emulsion. The result is organic imagery – physical impressions of the memory of water. Each work takes the form of a map, an atlas, or a ‘fluviary’, evoking the history of these sites. Like the shifting traces left on sand by flowing water, every piece is unique and unrepeatable.
By applying historical photographic techniques to contemporary practice on Sopot’s beaches, the project offers a renewed interpretation of the city’s past and its hidden streams. It becomes a starting point for reflecting on the human relationship with nature, and on the ways in which transformations in the landscape shape both identity and memory. Created during an artist residency in Sopot, the project enters a wider artistic conversation about the memory of place and its ongoing transformation.
Enchanted Waters is a series of photographs inspired by walks along the Swelina stream. The artist reflects on the distinctive character of riverside landscapes and the role of water in shaping them. She observes how the river actively forms its surroundings, creating a landscape inseparably bound to its current. By merging the river’s surface with the scenery around it in a single frame, Barańska-Morzy conjures dreamlike images – landscapes that blur the boundary between reflection and reality, and capture the essence of places shaped by the river.
BIO
Born in Jelenia Góra, Dagmara Barańska-Morzy graduated from the Faculty of Photography at the University of the Arts in Poznań (2022) and completed the Sputnik Photos Mentoring Programme (2014). She has taken part in solo and group exhibitions and festivals in Poland and abroad. Her work has been presented at, among others, OFF Festival in Bratislava, Incheon Photography and Film Festival in South Korea, TIFF Biennale in Wrocław, and the I. Zjeżdżałka Greater Poland Photography Festival in Poznań. Her practice is centred on themes connected with the human condition – the inner world, relationships with others, and the ways in which we navigate reality. Intuition and emotion play a central role in her creative process, giving her work a meditative quality born of the desire to achieve the impossible: to suspend the fleeting nature of a moment, a place, or a sense of belonging. Alongside digital photography, she frequently works with analogue and alternative techniques such as cyanotype, lumen print, and pinhole photography, exploring the expressive potential of traditional methods. She lives and works in Kiekrz, near Poznań.
Paweł Jaśkiewicz
Paweł Jaśkiewicz Non-places of Transformation: Transitional Spaces, 2025
Sopot is a city in constant flux, where urban space undergoes cyclical transformations in tune with the rhythm of the seasons. What serves as the everyday backdrop to residents’ lives is quickly reconfigured into an intensely exploited tourist landscape. In his project, Paweł Jaśkiewicz focuses on transitional spaces – sites that exist between states: not yet filled with movement, but already marked by the traces of imminent change.
Cities with a strong tourist identity, such as Sopot, operate within a perpetual cycle of transformation. In summer, they are subject to intense use; in the off-season, they remain suspended, waiting for the next metamorphosis. Spaces that serve defined functions at the height of the season become, at other times, what Marc Augé has termed non-places – areas without stable identity or emotional grounding, existing only as functional transit points. Essential yet often overlooked.
The photographs presented in the exhibition were taken during the artist’s residency in May 2025 – a period of preparation and anticipation, when the city functioned on two rhythms at once. Temporary structures were being assembled, public spaces reshaped for the demands ahead, and architectural elements began to assume their seasonal character. At the same time, many sites remained undefined, waiting for their function.
This transformation is particularly evident in the relationship between Lower and Upper Sopot. Lower Sopot, dominated by tourism, becomes a site of intense seasonal activity, its spaces heavily restructured to meet visitors’ needs. Out of season, many of these locations lose their purpose – either closed or left temporarily vacant. Upper Sopot, by contrast, follows a quieter rhythm: here, the seasons exert a subtler influence, and space is less subject to dramatic change. This contrast creates markedly different ways of experiencing the city.
Jaśkiewicz’s photographs capture the fragile boundary between permanence and temporariness. His project invites reflection on how Sopot’s transitional spaces are transformed – and how these shifts alter the way we perceive them.
The project was realised with the support of Fujifilm Poland.
BIO
Born in 1991 in Poznań, Paweł Jaśkiewicz is a photographer who studied at the University of the Arts in Poznań and at Central Saint Martins in London (through a student exchange). He is an alumnus of Magnum Photos workshops in Tokyo and a finalist of the Hestia Artistic Journey competition (2015), shortlisted for the C/O Berlin Talent Award (2019). His artistic practice focuses on the relationship between space and its surroundings, investigating processes of recontextualisation and the attribution of new meanings to found elements. His work resonates with the New Topographics movement, exploring the aesthetics of urban peripheries, transitional terrains, and non-places – the anonymous spaces of everyday life that exist outside conventional narrative frameworks. Jaśkiewicz is particularly interested in how space shapes human perception, and how its meanings shift depending on context, memory, and technology. His work has been exhibited in Poland and abroad, including at Fotofestiwal in Łódź, the TIFF Festival in Wrocław, PARIS CIRCULATION(S), and the Museum of Modern Art (MSN) in Warsaw.
Gundula Friese
Gundula Friese The Sea Between Us, 2025
The world’s oldest landscape was created by the sea. This view, timeless yet ever-changing, has become part of my personal story — especially here, in the waters of the bay between Gdańsk and Hel.
My mother was Ukrainian, as was her mother. Both were forced to leave their homeland. During the Second World War, they lived in Gdańsk. They avoided speaking their native language, fearful of drawing attention to themselves or revealing their origins. My mother, then twelve, was evacuated with her classmates and teacher to the Hel Peninsula during the first air raids. My grandmother remained in Gdańsk with her two younger children. Between mother and daughter lay the sea.
Loss. Displacement. Flight. Separation. Only years later were they reunited – in a new and unfamiliar place.
As I delve deeper into my family’s history, I rediscover my own inner landscape of emotions. What do we remember? What is inscribed in our bodies and our souls? As a child, I was mute. For a long time, I could not speak. If I lacked words of my own, then who speaks the language I cannot?
I set out from Sopot, following the path towards Hel. The camera becomes the translator of my inner world. Do I remember my grandmother’s face? How does the past shape my interior self? For me, memories exist as images. Through photography, I explore materiality and chart emotional maps of terrain. I search for recurring patterns, the taste of landscapes, and their coordinates.
Family photographs, archival material, contemporary images and video recordings intertwine. At their centre, as the starting point and motivation, lies a question of unresolved inheritance. What have the women before me passed down, and how much of it lives within me?
The direction of the journey reveals itself only through walking. Each step leads to the next, and the journey through inner worlds becomes one of transformation.
BIO
Gundula Friese was born in 1959 in Magdeburg, Germany. She studied photography at the Academy of Visual Arts in Leipzig and sound and video design at the Academy of Digital Media in Berlin. She began her artistic career in the mid-1990s, winning first prize in the European Award for Female Photography (1997/98) and the Agfa Best Portfolio Award in Madrid (1998). That same year, she was invited to participate in the group exhibition Imago 98’, organised by Ediciones Universidad in Salamanca, Spain. She is the author of numerous photographic cycles, including Deep Blue, the Polaroid series The Secret, The Last Lime, September, A Bit of Matter, and Waschhaus. Her work has been shown in solo and group exhibitions across Germany, Italy, Switzerland and the United States. In 2023, her first solo exhibition in Poland was presented at BWA in Olsztyn. Friese lives and works in Berlin.