Loading...

„Bruno Schulz wśród artystów swoich czasów”

Kategoria:

60,00 

Na stanie

Loading...

Opis

Publikacja wydana z okazji wystawy „Bruno Schulz wśród artystów swoich czasów”
6 marca – 14 czerwca 2020

Organizator wystawy: Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie
Współorganizator: Lwowska Narodowa Galeria Sztuki im. B.G. Woźnickiego, Muzeum Ziemi Drohobyckiej
Wydawca katalogu: Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie
Kurator: Igor Chomyn
Teksty: Ałła Hładun, Natalia Filewicz, Taras Woźniak
Tłumaczenie na język polski: Anna Łazar, Nadia Szelest
Tłumaczenie na język angielski: Paulina Bożek (teksty), Marcin Turski (podpisy reprodukcji)
Korekta: Beata Duszyńska
Projekt graficzny: Ryszard Bienert
Zdjęcia: Illia Lewin (1-72), Igor Feciak (73-77)
ISBN: 978-83-8040-071-9

Serdeczne podziękowania dla Pana Tarasa Wozniaka, Dyrektora Generalnej Lwowskiej Narodowej Galerii Sztuki oraz dla Pani Ałły Hładun, Dyrektorki Muzeum Ziemi Drohobyckiej.

Artyści: Ksawery Dunikowski, Erno Erb, Marceli Harasimowicz, Wlastimil Hofman, Alfons Karpiński, Andrzej Pronaszko, Bruno Schulz, Eustachy Wasilkowski, Wojciech Weiss, Leon Wyczółkowski oraz Zofia Alibnowska, Stanisław Batowski Kaczor, Zefiryn Ćwikliński, Stanisław Dębicki, Stefan Filipkiewicz, Stefania Gebus-Baraniecka, Leon Getz, Jakub Glasner, Iwan Iwaniec, Stanisław Kamocki, Józef Kidoń, Marcin Kitz, Józefa Kratochwila-Widymska, Ołena Kulczycka, Władysław Lam, Leopold Lewicki, Ludwik Lille, Antoni Markowski, Jarosława Muzyka, Mychajło Osinczuk, Józef Pieniążek, Janina Reichert-Toth, Tadeusz Rybkowski, Kazimierz Sichulski, Roman Sielski, Władysław Skoczylas, Józef Starzyński, Iwan Trusz, Ludwik Tyrowicz

„(…) Zaskakująco ciepłe, jasne kolory, których Schulz używa do tworzenia postaci z bajek, wcale nie opowiadają temu przygnębionemu, mrocznemu i zimnemu emocjonalnemu stanowi, w którym znajdował się wówczas artysta. Oto słynna magia reinkarnacji Schulza – przeniesienie się do wirtualnego świata estetycznych iluzji i wyobrażeń. Cechą tych malowideł są nie tylko ciepłe kolory, ale także miękkie, plastyczne, trochę rozmyte linie. Bruno Schulz, tworząc tradycyjne bajkowe postacie, nie zdradza swojej estetyki i filozoficznego połączenia ideału z rzeczywistością. Jego książę i księżniczka, staruszka i dziwaczny kot są całkowicie pozbawieni sztuczności, patosu i fikcyjności postaci z bajek – imponują naturalnością, lekkością, wdziękiem, którymi cechują się prawdziwe istoty. „Ostatnia bajka” Brunona Schulza zachwyca czarującym kolorytem, niewymuszonymi liniami malarstwa freskowego. Jest unikalnym wcieleniem słynnych motywów baśniowych, a co najważniejsze żywym świadectwem wolności ducha artysty w czasach Holokaustu. (…)”
/Ałła Hładun, Malowidła ścienne Brunona Schulza w Drohobyczu, fragment/