"Krzysztof Wodiczko. Sztuka Domeny Publicznej"

Galeria Zdjęć

Krzysztof Wodiczko , który począwszy od 1980 roku zrealizował przeszło 80 projekcji publicznych w przestrzeniach miast różnych krajów i kontynentów, w swoich wystąpieniach podkreśla, że „miasto jest sceną i stawką demokracji”. Sceną, która wymaga wnikliwych studiów i nieustannych eksperymentów dotyczących tego, jak mówić w „zakrzyczanej przestrzeni” miasta. W sztuce rozumianej jako praktykowanie demokracji nie chodzi o to, żeby sytuować sztukę w publicznej, czyli ogólnodostępnej przestrzeni, ale by za jej pomocą działać na rzecz publicznej domeny, która ma szersze, polityczne i filozoficzne znaczenie. Domena publiczna, powtarzając za autorami książki In Search of New Public Domain , to miejsce wymiany, miejsce spotkania z innym, miejsce zaskoczenia i refleksji, ewaluacji własnych poglądów w konfrontacji z opiniami innych. Domena publiczna to nie neutralna przestrzeń spotkań i godzenia różnorodności („wielkiej fraternizacji”),ale doświadczenie wyłaniające się w napięciu i konfrontacji z nieznanym, doświadczenie inności, widzenia rzeczy inaczej, z innych perspektyw; w domenie publicznej jest się prowokowanym, by odnieść się do innych.[1]

Wystawa zatytułowana „Sztuka domeny publicznej” prezentuje dokumentację fotograficzną i filmową z projekcji Krzysztofa Wodiczko, będących artystyczną odpowiedzią na stawiane przez niego pytanie: „co możemy uczynić, by przestrzeń publiczna rzeczywiście stała się publiczna?”

Seria zdjęć w przeważającej większości wykonanych przez samego artystę pokazuje kilkadziesiąt projekcji, począwszy od realizowanych w latach 80 przy użyciu slajdów, dla których architektura była ekranem krytycznych interwencji w przestrzeni miasta. Fotografie przypominają kolejne działania artysty dotyczące znanych, często ikonicznych budowli i pomników, krytycznej lektury ich historii, demontażu ideologicznych narracji i sposobu oddziaływania na przestrzeń publiczną.

Dokumentacja fotograficzna i filmowa obejmuje wszystkie monumentalne projekcje zewnętrzne, w których od drugiej połowy lat 90. artysta używa techniki wideo, ożywiając publiczne budowle i pomniki obrazami lub głosami bezdomnych, imigrantów, ofiar przemocy, weteranów wojennych, mniejszości spychanych na margines życia publicznego. Wystawa pokazuje kolejne projekcje, w których artysta stwarza innym możliwość pojawiania się w sferze publicznej, wyposażając ich w urządzenia służące im do komunikacji, do bycia słyszanymi i widzianymi.

Działania, w których znajdują zastosowanie technologie „protestu, niezgody, krytycznej i agonistycznej pamięci” - instrumenty demokracji mające służyć użytkowaniu przestrzeni publicznej.

Wystawie towarzyszy obszerny katalog zawierający dokumentacje projekcji realizowanych od 1980 do 2010 roku w otwartych przestrzeniach miejskich, tekst wprowadzający Bożeny Czubak oraz teksty Krzysztofa Wodiczko.

Kurator: Bożena Czubak