Jarosław Kozakiewicz "Anatomia Przestrzeni"

19 grudnia 2014 - 18 stycznia 2015
Wystawa czynna: od wtorku do niedzieli w godz. 1100 - 1900
Wernisaż: 19 grudnia o godz. 1930

Cielesny wymiar przestrzeni i przestrzenne relacje ciała. Anatomia przestrzeni Jarosława Kozakiewicza to laboratorium form, których geometria wywiedziona jest z anatomii ludzkiego ciała. Wielościenne, nieregularne bryły powstają poprzez połączenie liniami otworów ciała człowieka. Kreślone w przestrzeni linie proste wyznaczają krawędzie geometrycznych brył - modułów. Każdy z modułów jest inny, tak jak każde ciało ma inną miarę wyrażającą się odmiennymi stosunkami liczbowymi. Bryły geometryczne wyprowadzane z proporcji ciała mają odniesienia w sięgającej antyku tradycji związków geometrii z ciałem. Ikoniczna dla tej tradycji figura witruwiańska u Kozakiewicza ulega przekształceniu; nie jest ona, jak w rysunku Leonarda, źródłem miary i proporcji. Artystę interesują jej relacje z otoczeniem, „otwarcie” ciała na przestrzeń, człowiek postrzegany nie jako wzorzec ale jako ciało w procesie, łączące się ze światem otworami odpowiedzialnymi za różne funkcje życiowe. W symbolicznej konstelacji ciała z makrokosmosem świata, anatomii z astronomią, usytuowany był model człowieka w Humanistycznym modelu układu słonecznego (1998), w którym artysta wytyczył połączenia dziewięciu otworów ciała z poszczególnymi planetami układu słonecznego. W realizowanych w ostatnich latach, pozornie abstrakcyjnych bryłach, ich rozrastające się w przestrzeni szkieletowe konstrukcje, powstające z siatki linii łączących poszczególne otwory ciała, pozostają puste, otwarte na przestrzeń otoczenia. Metalowe ścianki pojawiają się tylko w miejscach styku, zetknięcia się struktury dwóch ciał. Z połączenia dwóch modułów przestrzennych powstała wcześniejsza, utopijna wizja Wieży miłości (2004). Architektoniczny projekt zbudowany z dwóch dwunastościennych, stykających się form, których strukturę wyznaczają linie połączeń między otworami ciał dwóch pochylających się ku sobie postaci ludzkich. Kozakiewicz, którego praktykę można usytuować pomiędzy sztukami wizualnymi i architekturą, jest rzeźbiarzem zajmującym się projektami architektonicznymi. Formy – moduły wywiedzione z anatomii ciała ludzkiego znajdują u niego zastosowanie zarówno jako formy rzeźbiarskie jak moduły architektoniczne. W Geometrii wnętrza (2005), projekcie budynku kina, jego bryła została wyprowadzona z ruchu ciała śpiącej dziewczyny. Siatka linii będąca zapisem ruchu (zmieniających się pozycji otworów ciała) została przetworzona w nieregularną, rzeźbiarsko-architektoniczną bryłę. W realizowanych obecnie modelach brył, ich stalowych, geometrycznych strukturach artysta rozwija własną gramatykę form, anatomię przestrzeni, w której geometria ciała uzewnętrznia się i rozprzestrzenia kolejnymi modułami. Architektonika ciała przekształca się w architektonikę przestrzeni.

Wystawa prezentuje zestaw nowopowstałych, zróżnicowanych pod względem formatów, stalowych form przestrzennych, serię rysunków i kilka wcześniejszych projektów, w których ciało człowieka było punktem wyjścia i architektoniczną analogią dla myślenia o przestrzeni.

Kurator wystawy: Bożena Czubak