Artysta

Walentynowicz, Dorota

DOROTA WALENTYNOWICZ (ur. 1977 roku)

Urodzona w 1977 r. w Gdańsku. Jest absolwentką wydziału Filologiczno-Historycznego Uniwersytetu Gdańskiego (2001), wydziału Komunikacji Multimedialnej Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu (2005) i wydziału ArtScience Królewskiej Akademii Sztuk w Hadze (2007). Od 2004 roku współpracuje z Kolonią Artystów. W latach 2006-2007 prowadziła zajęcia z zakresu Synestezji w Konserwatorium Królewskim w Hadze, a w latach 2009-2010 była asystentką w katedrze Fotografii ASP w Poznaniu. Artystka wizualna, zajmuje się fotografią, sztuką dźwięku, performance, sztuką wideo. Tworzy instalacje, obiekty kinetyczne, projekcje świetlne oraz prace w przestrzeni publicznej.

WYSTAWY:

Wystawy indywidualne:

  • 2005 rok – Fairy Tales, Międzynarodowy Festiwal Fotografii, Warszawa
  • 2006 rok – Dobrze, Galeria Żak, Gdańsk
  • 2008 rok – S_(0.0), instalacja w przestrzeni publicznej, Brema (Niemcy)
  • 2009 rok – Black Box, Galeria Łaźnia, Gdańsk
  • 2009 rok – Subversive Brilliance of Matter, instalacja w przestrzeni publicznej, Gdańsk
  • 2009 rok – Ondertussen: Plato Machine, Stroom, Haga (Holandia)
  • 2011 rok – Of the blind spots, Austriackie Forum Kultury, Warszawa
  • 2012 rok – Heterotopias, Galeria PGR, Gdańsk
  • 15 stycznia – 15 lutego 2015 roku – Teatr zapisu, Państwowa Galeria Sztuki, Sopot

Udział w wystawach zbiorowych w kraju:

  • 2004 rok – Crossing time , crossing spaces, Poznań
  • 2004 rok – ta eis heauton, Galeria Żak, Gdańsk
  • 2004 rok – Odosobnienie / Isolation, Galeria Okno, Słubice
  • 2005 rok – Factory of Photography, Muzeum Artystów, Łódź
  • 2006 rok – Night of the three queens, Galeria Dla, Toruń
  • 2008 rok – Reletional Spaces, Stara Drukarnia, Warszawa
  • 2010 rok – Global Warming, Galeria NT, Łódź
  • 2010 rok – Gdańskie Biennale Sztuki, Galeria Miejska, Gdańsk
  • 2011 rok – Otwarty Kurort Kultury , Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie
  • 2011 rok – Dialog 9, Galeria Miejska, Gdańsk
  • 2011 rok – Love – site specific, Królewska Fabryka Karabinów, Gdańsk
  • 2012 rok – Women’s Bathhouse, Galeria Łaźnia, Gdańsk
  • 2012 rok – Audio Art Festival, Bunkier Sztuki, Kraków
  • 25 stycznia – 3 marca 2013 roku – I Triennale Sztuki Pomorskiej , Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie (Laureatka w kategorii Fotografia i Multimedia)

Udział w wystawach zbiorowych za granicą:

  • 2006 rok – Short films in Huis Marseille, Museum for Photography, Amsterdam (Holandia)
  • 2006 rok – About art in public space, Medium Gallery, Groningen (Holandia)
  • 2006 rok – Structet, Today’s Art Festival, Haga (Holandia)
  • 2006 rok – Tefaf 2006 , Wim Reiff Gallery, Maastricht (Holandia)
  • 2007 rok – Eindexamen , KABK, Haga (Holandia)
  • 2007 rok – Interactive playground, Today’s Art Festival, Haga (Holandia)
  • 2007 rok – Moving Image, Mediamatic / ICA, Londyn (Wielka Brytania)
  • 2007 rok – Test lab: Play, V2_Institute for the Unstable Media, Rotterdam (Holandia)
  • 2007 rok – Living in a Box, Transmediale 07 / Gallery Zero, Berlin (Niemcy)
  • 2008 rok – Licht Aus, Lichthaus, Brema (Niemcy)
  • 2008 rok – Remotely, Kunsthuis SYB, Beetsterzwaag (Holandia)
  • 2009 rok – xxxxx_temporarystructures, Kunstraum Bethanien, Berlin (Niemcy)
  • 2009 rok – Ouchromic Reducer, Galerie Amer Abbas, Wiedeń (Austria)
  • 2010 rok – WUFF, Coco & SpikeArt Quarterly, Wiedeń (Austria)
  • 2010 rok – Dada Da Academy Archive, Seriev Gallery, Płowdiw (Bułgaria)
  • 2010 rok – Status Quo Vadis, instalations in public space, Melk (Austria)
  • 2010 rok – Crossing Limits. Art in Urban Transitions, Sammlung Lenikus, Wiedeń (Austria)
  • 2011 rok - NeoSI: neue Situationistische Inter…national, Kunstraum Schattendorf (Austria)
  • 2011 rok – Das werdende Wissen, Kunstverein, Salzburg (Austria)
  • 2011 rok – If a tree falls in the forest and nobody hears it, does it make a sound? , Galerie Lisa Ruyter, Wiedeń (Austria)
  • 2012 rok – Go with the Flow, Kunstbad, Graz (Austria)
  • 2012 rok – The comber thunderclap, Ve.sch, Wiedeń (Austria)
  • 2012 rok – Inklusion, Wiener Art Foundation, Wiedeń (Austria)
  • 2012 rok – In passing, Kunstlerhaus, Wiedeń (Austria)

NAGRODY I WYRÓŻNIENIA:

  • 2006 rok – Stypendium Holenderskiego Ministerstwa Kultury i Nauki
  • 2007 rok – Nagroda Miasta Gdańska dla Młodych Twórców
  • 2008 rok – Stypendium Miasta Brema (Niemcy)
  • 2010 rok – Stypendium Museums Quartier w Wiedniu (Austria)
  • 2010 rok – Stypendium Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego Rzeczpospolitej Polskiej
  • 2012 rok – Stypendium Miasta Gdańska
  • 2013 rok – Laureatka w kategorii Fotografia, Multimedia, I Triennale Sztuki Pomorskiej, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie

CEZARY PIECZYŃSKI:

(…) Twórczość Doroty Walentynowicz koncentruje się na filozoficznym kontekście obrazu powstałego za pomocą technik fotograficznych i mechanizmów związanych z industrializacją współczesnej kultury. W swoich pracach łączy różne techniki, omija rozwiązania typowe i banalne, często zaskakuje widza nieoczekiwanymi wybiegami formalnymi. Wyrafinowane urządzenia techniczne, odgrywające główne role w jej procesie twórczym, prowadzą do powstania enigmatycznych i eksperymentalnych obrazów, rzeźb wygenerowanych i sterowanych programem komputerowym. Wcześniej już zwracano uwagę na analogię pracy Walentynowicz „Plato Machine” z 2009 do poglądów czeskiego filozofa Vilema Flussera, które opisuje w pełni zautomatyzowane urządzenia, działające bez ingerencji funkcjonariusza. W pracach z cyklu „Folds” pojawiają się odwrócenia, pęknięcia, fałdy i przesunięcia. Nakładają się na siebie fragmenty przestrzeni i iluzji, dochodzi do zatarcia granicy pomiędzy formą i treścią, rzeczywistością i poezją, sztuką i techniką. Podobnie jak w przypadku prac Laszlo Moholy-Nagy’ego, w procesie kształtowania obrazowej przestrzeni w pracach z cyklu „Folds” kluczową rolę odegrało światło. „Światło jest pigmentem” pisze Moholy-Nagy („Vision in Motion”, 1946) odnosząc się do statusu światła jako elementu tworzącego nowe formy w strukturze obrazu fotograficznego. U Walentynowicz światło wprowadza również narrację do form przestrzennych, a jego ruch warunkuje procesy kinetyczne. (…)

Źródło: I Triennale Sztuki Pomorskiej [26 stycznia – 3 marca 2013, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie]. Tł. M. B. Guzowska. Sopot: Państwowa Galeria Sztuki, 2013. ISBN 978-83-61270-55-3. S. 10.

IWO ZMYŚLONY:

Prace Doroty Walentynowicz wzbudzają poznawczy i estetyczny dyskomfort. Wydają się nieprzystępne, zgoła nieprzyjazne. Zdyscyplinowane, hermetyczne, geometryczne konstrukcje mogą przywodzić na myśl teatralną przestrzeń – tworzą scenografię abstrakcyjnego spektaklu, w którym główną rolę grają platońskie idee trapezoidalnych graniastosłupów i wielościanów. Matematyczny spokój przenikają migotliwe rozbłyski nieregularnych, ostrokątnych zwierciadeł. Figury te za nic mają sobie odbiorcę – żyją zamknięte we własnym, abstrakcyjnym świecie nieodgadnionych funkcji i znaczeń. Zarazem, paradoksalnie, w milczący, emblematyczny sposób snują zawiłą opowieść o prapoczątkach fotografii, jej związkach z filozofią, malarstwem, alchemią, architekturą.

(…)

Ale twórczość artystki to także rzeźby z luster, które zupełnie inaczej oddziałują na widza, ewokują nieco inne spektrum asocjacji, inaczej się też odnoszą do tradycji zagadnień związanych z naturą fotografii. Można rzecz jasna zatrzymać się tutaj na skomplikowanej i często ambiwalentnej symbolice zwierciadła – obiektu fascynującego ludzkość od starożytności. Łacińska nazwa (speculum) ma związek zarówno z patrzeniem (specio), jak i ze spekulacją – intelektualnym poznaniem rzeczywistości niewidzialnej (platońskich idei). W ikonografii oznaczało ono zarówno samopoznanie, introspekcyjny wygląd, ale też próżność (chociażby w micie Narcyza) i przywiązanie do ulotnych, nietrwałych spraw doczesnych. Ambiwalentny charakter miało również samo odbicie w lustrze – mogło być to zarówno ”prawdziwe ja”, niezakłamany obraz duszy, jak i złowieszczy Doppelganger – niechciana, mroczna natura, uosobienie naszych wypartych ze świadomości wad, krzywd wyrządzonych innym oraz złych intencji.

W kontekście sztuki współczesnej powyższe odniesienia są jednak anachroniczne. Na pewno nie wyczerpują bogactwa możliwych interpretacji. Mało tego, mogą wręcz zakłócać sposób interakcji z konkretnym, fizycznym obiektem. Dlatego dużo ciekawszym podejściem do zwierciadlanych obiektów wydaje się uwzględnienie ich intermedialnej natury. Walentynowicz nie nadaje im tytułów, przez co nie oddziałują one w sposób narracyjny, ale wyłącznie poprzez swą przestrzenną formę i własność konstrukcyjnego materiału. Ich kształty nie są zresztą przypadkowe – z łatwością dostrzeżemy w nich geometryczną konkretyzację optycznych procesów propagowania promieni. Pod tym względem jej prace mają charakter ściśle analityczny, wręcz autoreferencyjny.

(…)

Źródło: Dorota Walentynowicz: Teatr zapisu [15 styczeń – 15 luty 2015, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie]. Koncept i proj. graficzny D. Walentynowicz, tł. M. B. Guzowska, S. Nowak. Sopot: Państwowa Galeria Sztuki, 2015. ISBN 978-83-61270-94-2. S. 42, 46-47.

Dzieła