Artysta

Myśliwska-Sienkowska, Katarzyna

KATARZYNA MYŚLIWSKA-SIENKOWSKA (ur. 1959 roku)

Studia artystyczne na Wydziale Malarstwa i Grafiki w Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Dyplom uzyskała w 1985 roku w pracowni prof. Jerzego Zabłockiego. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem, kolażem, grafiką warsztatową i scenografią.

Prace Katarzyny Mysliwskiej-Sienkowskiej znajdują się m. in. w zbiorach: Muzeum Narodowego w Warszawie, Stołecznego Biura Wystaw Artystycznych w Warszawie, Galerii Zapiecek w Warszawie, Galerii Arc-en-ciel w Paryżu (Francja) oraz w galeriach i kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.

WYSTAWY:

Wystawy indywidualne:

  • 1986 rok – Wystawa rysunku (pokaz prywatny) w Krakowie
  • 1986 rok – Wystawa rysunku i malarstwa, Galeria Arc-en-ciel w Paryżu
  • 1987 rok – Wystawa malarstwa i rysunku, Galeria SARP w Gdańsku
  • 1987 rok – Wystawa rysunku, Galeria Pokaz SBWA w Warszawie
  • 1989 rok – Wystawa malarstwa w Paryżu
  • 1990 rok – Wystawa malarstwa, Galeria Atom w Gdańsku
  • 1990 rok – Wystawa malarstwa, Galeria Test SBWA w Warszawie
  • 1990 rok – Wystawa malarstwa i rysunku, Galeria Pokaz SBWA w Warszawie
  • 1991 rok – Wystawa malarstwa i rysunku, Galeria Arche w Gdańsku
  • 1992 rok – Wystawa malarstwa, Zeidler Art Gallery w Gdańsku
  • 1992 rok – Wystawa malarstwa i rysunku, Galeria P w Gdańsku
  • 1992 rok – Wystawa malarstwa i rysunku, Palais Rastede w Rastede (Niemcy)
  • 1993 rok – Wystawa kolażu i malarstwa, Zeidler Art Gallery w Gdańsku
  • 1995 rok – Wystawa malarstwa, Muzeum Narodowe Oddział Sztuki Współczesnej w Gdańsku
  • 1995 rok – Wystawa kolażu, Galeria Test SBWA w Warszawie
  • 1998 rok – Wystawa kolażu, Galeria Pod Psią i Kocią Łapą w Sopocie
  • 29 marca – 22 kwietnia 2001 roku – Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie (Wystawa z cyklu: Artyści Sopotu na stulecie miasta)
  • 3 kwietnia – 4 maja 2008 rok – Malarstwo , BWA Olsztyn

Udział w wystawach zbiorowych w kraju:

  • BWA w Sopocie
  • SBWA w Warszawie
  • Galeria Brama w Warszawie
  • Galeria Zapiecek w Warszawie
  • Zeidler Art Gallery w Gdańsku

Udział w wystawach zbiorowych za granicą:

  • Galeria Arc-en-ciel w Paryżu (Francja)
  • Weeken Gallery w Berlinie (Niemcy)
  • Instytut Kultury Polskiej w Budapeszcie (Węgry)
  • Quai de la Gare w Paryżu (Francja)

EWA MOSKALÓWNA:

Nie tylko osobowość Kasi i jej image, ale i sztuka są niepokojące. Niekiedy prace jej – o dziwo, właśnie przez mężczyzn – odbierane są jako prowokacja. Może też i dlatego, że Kasia Myśliwska – Sienkowska w swojej twórczości ukazuje świat kobiety. Bohaterką jej sztuki jest kobieta współczesna, obdarzona wyostrzoną samoświadomością. Narcystyczna, niekiedy bliska autoerotyzmu. To kobieta, dla której zarówno płeć, jak i umysł mają znaczenie. Podlega zarówno wzorcom reklamy współczesnej, jak i odwiecznych (niekiedy mrocznych) mitów.

Źródło: Katarzyna Myśliwska-Sienkowska: Widma [Artyści Sopotu na Stulecie Miasta , 29 marca – 22 kwietnia 2001, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie]. Red. I. Makówka, tł. K. Wolicka. Sopot: Państwowa Galeria Sztuki, 2001. ISBN 83-88210-19-X.

„Tylko dzięki sztuce możemy wyjść poza siebie, dowiedzieć się co widzą inni z tego świata, który nie jest ten sam, co nasz”
(Marcel Proust „W poszukiwaniu straconego czasu” )

JERZY KAMROWSKI:

„Nadzwyczajna zwyczajność”

Obrazy i obiekty Katarzyny Myśliwskiej-Sienkowskiej, acz wielce dekoracyjne, zostały przez autorkę pozbawione powierzchownej zręczności, malarskiego frazesu czy efekciarskiego zdobnictwa. Zbudowane z obsesyjnych wizerunków i symboli, stanowią widomy dowód usilnego poszukiwania własnych środków, najdokładniej wyrażających prawdę subiektywną. Zdają się być intymnymi zapiskami z doświadczania codzienności.

Spójrzmy, oto na naszych oczach zwyczajność, zadomowiona w tandetnych przestrzeniach i konfiguracjach, przemienia się w niezwykłość, tworząc owiany tajemniczą wieloznacznością własny świat, rozsadzany od wewnątrz dynamiką emocjonalnych napięć. Chyłkiem wymykający się i niknący żywioł codzienności przekształca się w pełną witalności sferę ironicznej gry artystycznej, tworzy dziedzinę spójną i sugestywną, otwartą, niedostatecznie zakończoną, fundamentalnie nierozstrzygniętą, emanującą poczuciem bezsensownego, daremnego strachu nie wiadomo przed czym. Wypełnia ją nie tylko demaskowanie szablonów i klisz codziennego rytuału, ale wręcz ceremonialna gra w rozbijanie schematów świadomości zbiorowej, destrukcja konwencji i nuta dezaprobaty w wyraźnie inscenizowanym, teatralnym obrzędzie, jednako miarą i realnością zabarwiająca wykreowane przestrzenie.

Obserwujemy surowy wybór z repertuaru własnych doznań i emocji, kiedy staranność opisywania szczegółu łączy się z akceptowaniem przypadku przy dużej wrażliwości autorki na paradoks i zawartą w nim tajemnicę. Tajemnicę, która stanowi przemieszanie i przenikanie świata otaczającego z wyobrażonym, realności z marzeniami sennymi. Fakty i przeżycia obrastają, ta zaś z kolei wyzwala i inspiruje fakty. Nie jest to jednak sen „śniony nieprzytomnie”, wręcz przeciwnie – śniony nader przytomnie, tyle tylko, że świadomość uległa rozszczepieniu. Zdaje się wyrastać z metafizycznego zadziwienia światem, z prób jego porządkowania, reinterpretacji, rozbijania stereotypów myślowych. W rejony mitu wchodzi stopniowo. Z marzeń, snów, bólu i namiętności kreuje sfery, w których nie istnieje czas. Penetruje to, co w codzienności rytualne, odsłaniając coraz głębsze pokłady rzeczywistości.

Fantazja, marzenie, także cytaty z rzeczywistości sąsiadują ze sobą nabierając jednakowego stopnia realności i nierealności zarazem, gdy określony epizod zostaje oderwany od swego realnego podłoża, od konkretnych okoliczności, w jakich istnieje, i uogólniony w formę o uniwersalnym zasięgu. Dokonuje się sublimacja, transpozycja pojęć i treści w motywy plastyczne. Prace utrzymane w charakterze nieco umownej, wystylizowanej, niby teatralnej, niekiedy wręcz filozoficznej paraboli, łączą subtelny humor z łagodnym smutkiem i zadumą, a owa świadoma sztuczność czytelnie odnosi się do naszego ludzkiego bytowania, w którym trwa nieustające misterium rozczarowania i nadziei, zwątpienia i wiary, podczas gdy jednostka zagubiona w labiryntach cywilizacji wciąż znajduje się na tropie własnej tożsamości. Podstawowe znaczenie zyskuje jednak nie socjologiczny a metafizyczny wymiar egzystencji. Spójna sekwencja obrazów układa się w dość jednorodną diagnozę, odkrywającą chaos tradycji, desakralizację codzienności, nawet samowyczerpanie cywilizacji. Zużyte formy i celebracja obrzędów o zapomnianej treści, to nie powrót do sacrum lecz groteska, wynikająca z zakłócenia różnych porządków.

W ten sposób jawi się, zdefiniowany i opisany w obrazach Katarzyny Myśliwskiej – Sienkowskiej, człowiek – cały ze zwyczajności i snów, z różnych rodzajów ciemności, trwa w kolejnych metamorfozach, w powijakach i powinowactwach, powinnościach, skłonnościach i możliwościach. Ożywa w prywatnych rytuałach i publicznych ceremoniach.

Źródło: Katarzyna Myśliwska-Sienkowska: Widma [Artyści Sopotu na Stulecie Miasta , 29 marca – 22 kwietnia 2001, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie]. Red. I. Makówka, tł. K. Wolicka. Sopot: Państwowa Galeria Sztuki, 2001. ISBN 83-88210-19-X.

Dzieła