Artysta

Mądrawski, Henryk

HENRYK MĄDRAWSKI (ur. 16 IV 1933 roku; zm. 18 II 2009 roku)

Urodzony 16 IV 1933 roku w Osusznicy koło Chojnic. Ukończył studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku, w pracowni prof. Piotra Potworowskiego i prof. Stanisława Borysowskiego. Był członkiem Zarządu i działaczem Okręgu ZPAP w Gdańsku. Zajmował się grafiką (techniki metalowe i linoryt), rysunkiem oraz malarstwem sztalugowym i akwarelowym. Mieszkał w Sopocie. Zmarł 18 II 2009 roku w Gdańsku.

Prace Henryka Mądrawskiego znajdują się w muzeach polskich oraz w zbiorach prywatnych w kraju i zagranicą (Montreal, Algier, Sydney, New York, Paryż, Malmoe, Caracas, Osterholz-Scharmbeck, Hamburg).

WYSTAWY:

Wystawy indywidualne:

Swój dorobek prezentował na ponad 80 wystawach indywidualnych w Polsce i 7 wystawach za granicą, m.in.:

  • maj – czerwiec 1998 rok – Malarstwo i rysunek, Muzeum Narodowe, Pałac Opatów w Gdańsku
  • wrzesień 1998 rok – Malarstwo i rysunek, BWA w Bydgoszczy
  • październik 1998 rok – Malarstwo i rysunek, BWA w Zielonej Górze
  • grudzień 1998 rok – Malarstwo i rysunek, BWA w Nowym Sączu
  • styczeń 1999 rok – Malarstwo i rysunek, Galeria UJ w Krakowie
  • 4 marzec – 10 kwiecień 2011 rok – Henryk Mądrawki (1933-2009) , Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie
  • 31 sierpień – 8 wrzesień 2011 rok – Malarstwo, wystawa towarzysząca VI Międzynarodowemu Biennale Malarstwa i Tkaniny Unikatowej: Barwy i Faktury , Galeria Profile w Gdyni

Udział w wystawach zbiorowych w kraju:

  • 1965 rok – Poznań
  • 1966 rok – Gdańsk
  • 1966 rok – Szczecin
  • 1967 rok – Bydgoszcz
  • 1967 rok – Bielsko-Biała
  • 1968 rok – Wrocław
  • 1968 rok – Majdanek
  • 1968 rok – I Międzynarodowe Biennale Grafiki, Kraków
  • 1970 rok – II Międzynarodowe Biennale Grafiki, Kraków
  • 1970 rok – Szczecin
  • 1971 rok – Warszawa
  • 1971 rok – Poznań
  • 1972 rok – Szczecin
  • 1974 rok – Szczecin
  • 1976 rok – Szczecin
  • 1978 rok – Szczecin
  • 1980 rok – Sopot
  • 1984 rok – Sopot
  • 1986 rok – Warszawa
  • 1987 rok – Szczecinek
  • 1988 rok – Mezzotinta – Międzynarodowa Wystawa Grafiki, Sopot

Udział w wystawach zbiorowych za granicą:

  • 1979 rok – Wystawa Okręgu Gdańskiego ZPAP w Mannheim-Heidelberg (Niemcy)
  • 1980 rok – Wystawa Okręgu Gdańskiego ZPAP w Bremie (Niemcy)
  • Frankenthal (Niemcy)
  • Paryż (Francja)
  • Montreal (Kanada)
  • St. Petersburg (Rosja)
  • Turku (Finlandia)
  • Smolian (Bułgaria)
  • Kalmar (Szwecja)
  • Lille (Francja)

NAGRODY I WYRÓŻNIENIA:

  • 1966 rok – I i II Nagroda w konkursie Grafika Gdańska
  • 1968 rok – Nagroda na Ogólnopolskiej Wystawie Malarstwa Rzeźby i Grafiki w Sopocie
  • 1970 rok – Nagroda na Ogólnopolskiej Wystawie Malarstwa Rzeźby i Grafiki w Sopocie
  • 1971 rok – Wyróżnienie Honorowe Zarządu Okręgu Związku Polskich Artystów Plastyków
  • 1972 rok - III nagroda w Międzynarodowym Konkursie Kopernik – Kosmos w Olsztynie
  • 1977 rok - Wyróżnienie w II Polsko Fińskim Konkursie Grafiki Marynistycznej
  • 1984 rok – Medal 40-lecia PRL za działalność twórczą
  • 1985 rok – Srebrny Krzyż Zasługi za działalność twórczą
  • 1985 rok – III i IV Ogólnopolski Konkurs plastyczny na Obraz i Grafikę, Szczecinek
  • 1988 rok – Nagroda i wyróżnienie Lato 1988
  • 1990 rok – Nagroda Jesień 1990
  • 1993 rok – Nagroda Artystyczna Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki
  • 1996 rok – Nagroda Główna w I Ogólnopolskim Konkursie Literacko Plastycznym „Cztery Pory Roku” w Szczecinku
  • 1996 rok – Nagroda Artystyczna na Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki i Mody – Sopot ‘96
  • 1997 rok – Nagroda i wyróżnienie w Ogólnopolskim Konkursie Poetyckim i Malarskim z okazji 1000 rocznicy śmierci św. Wojciecha w Dzierzgoniu
  • 1997 rok – II nagroda w Ogólnopolskim Konkursie Literacko Plastycznym „Cztery Pory Roku” w Szczecinku
  • 2002 rok – Wyróżnienie w I Pomorskim Konkursie Plastycznym, Centrum SZOK – Art Galeria w Szczecinku
  • 2003 rok – Wyróżnienie na II Ogólnopolskim Biennale Malarstwa i Tkaniny Unikatowej
  • 2004 rok – Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska z okazji 45-lecia pracy twórczej
  • 2005 rok – Wyróżnienie na III Ogólnopolskim Biennale Malarstwa i Tkaniny Unikatowej
  • 2007 rok – Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury
  • 2008 rok – Nagroda Specjalna Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

KAZIMIERZ NOWOSIELSKI:

(…) W wybrzeżowym środowisku słynął Mądrawski ze swej niezwykłej pracowitości. Ta, być może wyniesiona z wiejskiego środowiska cecha niemal codziennie nakazywała mu opuszczać skromne blokowe mieszkanie na Osiedlu Mickiewicza w Sopocie i udawać się do mieszczącej się na strychu „falowca” pracowni na gdańskim osiedlu Przymorze. Jego ręce, jak powiadał w jednym z wywiadów, „musiały być stale zajęte”. Zostawił setki dzieł; uprawiał malarstwo olejne, temperę, gwasz, akwarelę… Bywały okresy, kiedy sporo rysował i rytował.

(…) Był artystą spontanicznym, a jednocześnie bardzo dbającym o warsztatową rzetelność przy wykonywaniu dzieła. Stale szukał, czasami błądził, poprawiał korygował, wracał do starych problemów, by w nowych cyklach przeżyć je jeszcze raz, wyrazić pełniej i może inaczej… Wiele w tym zakresie zawdzięczał swoim nauczycielom z gdańskiej PWSSP: profesorom Potworowskiemu i Borysowskiemu, którzy dobrze, jak się kiedyś wyraził, przysposabiali go do zmierzenia się z wyzwaniami tradycji i nowoczesności. Z współczesnych zagranicznych artystów chyba najbardziej fascynował go Francis Bacon z jego namiętnościami i pasją, z jaką się malarstwu oddawał. Należał do generacji , która zarówno w okresie studiów, jak i po ich ukończeniu żarliwie szukała jakieś sfery pośredniczenia między walorami sztuki abstrakcyjnej i prawdą o człowieku samotnym, poranionym przez historię, nieufnym wobec zestandaryzowanych przez ideologię oraz masową kulturę form życia. W jakiś zadziwiający sposób pociągał go człowiek pokiereszowany przez los, zagubiony, wyrzucony na margines. Kiedyś powiedział mi, że ciągle nie może się uwolnić od obrazu, który widział w dzieciństwie, gdy we wrześniu 1939 roku na wozie razem z ojcem uciekali z Chojnic pod gradem niemieckich kul i pocisków. Po rowach i na poboczach leżeli porozrywani ludzie. Jemu i ojcu udało się uniknąć śmierci. Ale trauma została – i na jego obrazach uwidaczniają się jej ślady. Bywało, że malował postaci przepalone jakimś okrutnym ogniem historii, ciała poćwiartowane, rozpryskujące się ludzie szczątki… Wiedział, do czego jest zdolny człowiek, i na swój sposób odsłaniał to; swoją artystyczną wrażliwość lokował między abstrakcją a ekspresjonizmem, między postrealistyczną figuracją a oniryzmem. Ludzki świat wydawał mu się znaczeniowo wielce złożony i w swej istocie głęboko wielowarstwowy.

(…) Mądrawski potrafił w swojej sztuce połączyć wizyjność z ironicznym spojrzeniem na człowieka, świat historii ze światem onirycznej grozy, liryczne wyciszenie z ostrym widzeniem ludzkich świat. Intrygowały go sprzeczności ludzkiej natury, w której dostrzegał coś zwierzęcego i demonicznego zarazem, a jednocześnie widział w człowieku jakąś częstokroć stłumioną lub ukrywaną przed społeczeństwem zdolność do marzenia o lepszym sobie. Jego obrazy są częstokroć drapieżne w treści, zaskakujące w kolorystycznych zestawieniach, dynamiczne w rozkładzie kompozycyjnych akcentów, a jednak emanuje z nich czułość w obcowaniu ze światem i z drugim człowiekiem; zawiera się w nich jakaś wrażliwość na przemijanie rzeczy tego świata i troska o jego ludzki wymiar.

Dzieła