Artysta

Karpiński, Alfons

Urodził się 20 lutego 1875 r. w Rozwadowie koło Tarnobrzegu, zmarł 6 czerwca 1961 r. w Krakowie.

Pierwsze lekcje rysunku pobierał u J. Bogackiego. W latach 1891 - 1899 studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u F Cynka, I. Jabłońskiego, W. Łuszczkiewicza i L. Wyczółkowskiego; od 1903 r. także w akademii monachijskiej u A. Ažbégo i w latach 1904 - 1907 w akademii wiedeńskiej u K. Pochwalskiego. Lata 1908 - 1912 i 1922 - 1923 spędził w Paryżu studiując najpierw w Académie Willi i później w Académie Colarossi.

Był członkiem Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”, Grupy „Zero, „Grupy Dziesięciu”, Powszechnego Związku Artystów Polskich Niezależnych oraz wiedeńskiej Secesji.

Artysta malował sceny rodzajowe, sceny symboliczne, pejzaże, portrety, szczególnie kobiece, także martwe natury, wnętrza oraz kwiaty.

I wojna światowa (w której uczestniczył) podzieliła jego twórczość, na dwa okresy. Z wczesnego etapu twórczości pochodzą obrazy o treści symbolicznej. Później, przebywając w Paryżu, artysta maluje kilka, jakże nastrojowych widoków tego miasta. Największym jednak osiągnięciem tego okresu, jak i całej twórczości A. Karpińskiego są portrety, przede wszystkim portrety kobiet, w tym także wizerunki modelek. Modelki w obrazach A. Karpińskiego odznaczają się wewnętrznym spokojem, łagodnym charakterem, nie targają nimi żywiołowe emocje czy namiętności. Artysta wykazuje wobec nich wiele sympatii, z szacunkiem i zainteresowaniem odtwarzając nie tylko twarz, ale także stroje, biżuterię i kapelusze.