Artysta

Hasior, Władysław

WŁADYSŁAW HASIOR (ur. 14 V 1928 r.; zm. 14 VII 1999 r.)

Urodził się 14 maja 1928 roku w Nowym Sączu. W latach 1947-1952 uczył się w Państwowym Liceum Technik Plastycznych w Zakopanem pod kierunkiem profesora Antoniego Kenara. Po maturze w 1952 roku wyjechał do Warszawy. W latach 1952-1958 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, na Wydziale Rzeźby pod kierunkiem Mariana Wnuka. W 1958 roku uzyskał dyplom (ceramiczne Stacje Męki Pańskiej, które podarował do fary w Nowym Sączu). W 1959 roku otrzymał stypendium francuskiego Ministerstwa Kultury, odbył podróż artystyczną do RFN, Belgii, Holandii, Francji i Włoch, a także miał okazję przez dwa miesiące praktykować w paryskiej pracowni słynnego rzeźbiarza Osipa Zadkina. W 1961 roku został członkiem międzynarodowej grupy artystów i pisarzy Phases skupionej wokół pisma o tej samej nazwie. W latach 1967-1970 pełnił funkcję prezesa okręgu zakopiańskiego ZPAP. Tuż po ukończeniu studiów powrócił do Zakopanego i do 1968 roku pracował jako wykładowca w Państwowym Liceum Technik Plastycznych. Na początku lat 70. prowadził zajęcia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu. W 1984 roku powstała Galeria Autorska Władysława Hasiora w Muzeum Tatrzańskim (Stara Leżakownia) w Zakopanem. Jest uważany za pioniera asamblażu w Polsce. Komponował obiekty z różnych tworzyw, gotowych przedmiotów, „rekwizytów codzienności”. W jego twórczości nie brak odniesień do rzemiosła ludowego. Tworzył także pomniki i rzeźby plenerowe. Zmarł 14 lipca 1999 roku w Krakowie. Został pochowany na Pęksowym Brzysku w Zakopanem.

Prace Władysława Hasiora znajdują się w muzeach krajowych w Krakowie, Warszawie, Łodzi, Poznaniu, Szczecinie, Wrocławiu, Bydgoszczy, Lublinie, Nowym Sączu, Zakopanem oraz w muzeach zagranicznych: w Helsinkach, Paryżu, Sztokholmie, Oslo, Sao Paulo, Rzymie, Mediolanie, Edynburgu, Bochum, Duisburgu, Amsterdamie, a także w bardzo licznych zbiorach prywatnych.

WYSTAWY:

Wystawy indywidualne:

  • 1961 rok – Galeria Salon, Warszawa
  • 1962 rok – BWA, Zakopane
  • 1963 rok – Galeria Krzysztofory, Kraków
  • 1964 rok – Muzeum Śląskie, Wrocław
  • 1966 rok – Galeria Współczesna, Warszawa
  • 1968 rok – Moderna Museet, Sztokholm (Szwecja)
  • 1970 rok – XXXV Biennale w Wenecji , Pawilon Polski (z Józefem Szajną), Wenecja (Włochy)
  • 1972 rok – Museum Louisiana, Kopenhaga (Dania)
  • 1973 rok – Ośrodek Propagandy Sztuki, Łódź
  • 1975 rok – Zamek Książąt Pomorskich, Szczecin
  • 1976 rok – Kunsthalle, Malmo (Szwecja)
  • 1977 rok – Katedra, Coventry (Anglia)
  • 1978 rok – Kunstlerhaus, Wiedeń (Austria)
  • 1982 rok – Muzeum Tatrzańskie, Zakopane
  • 1985 rok – Inauguracja stałej prezentacji prac Władysława Hasiora , BWA, Gorzów Wielkopolski
  • 1988 rok – Centralny Dom Artystów, Galeria Trietiakowska, Moskwa (ZSRR)
  • 1989 rok – Atelier 340, Bruksela (Belgia)
  • 1991 rok – Palace of Exhibition, Budapeszt (Węgry)
  • 1991 rok – Muzeum Puszkina, Moskwa (Rosja)
  • 2014 rok – Władysław Hasior. Europejski Rauschenberg , MOCAK Muzeum Sztuki Współczesnej, Kraków

Udział w wystawach zbiorowych w kraju:

  • 1960 rok – Kenar i jego uczniowie , Galeria Zachęta, Warszawa
  • 1962 rok – Metafory , Sopot, Warszawa
  • 1975 rok – Romantyzm i romantyczność , Galeria Zachęta, Warszawa
  • 1975 rok – W kręgu nadrealizmu, Muzeum Narodowe, Wrocław
  • 1978 rok – Marian Wnuk i jego uczniowie, Galeria Zachęta, Warszawa
  • 1984 rok – Rzeźba polska 1944-1984, BWA Poznań
  • 2014 rok – Hasior, Kenar, Rząsa. Zakopane w Sopocie , Państwowa Galeria Sztuki, Sopot

Udział w wystawach zbiorowych za granicą:

  • 1965 rok – VIII Biennale w São Paulo (Brazylia)
  • 1967 rok – Peinture polonaise contemporaine , La Chaux-de-fonds (Francja)
  • 1969 rok – Międzynarodowe Biennale Sztuki Plenerowej , Montevideo (Urugwaj)
  • 1970 rok – 100 Years Art in Poland , Królewska Akademia Sztuki, Londyn (Anglia)
  • 1971 rok – X Biennale w São Paulo (Brazylia)
  • 1974 rok – X Biennale Międzynarodowej Sztuki, de Menton (Francja)
  • 1977 rok – Le romantisme et l'esprit romantique dans l'art. Polonais des XIX et XX siecle , Grand Palaise, Paryż (Francja)
  • 1983 rok – Presences Polonaises , Centrum Pompidou, Paryż (Francja)
  • 1994 rok – Awangarda XX wieku , Kunsthalle, Berlin (Niemcy)

NAGRODY I WYRÓŻNIENIA:

  • 1959 rok – Stypendium Ministerstwa Kultury Francji
  • 1963 rok – Wyróżnienie w konkursie na mauzoleum Franklina Delano Roosvelta
  • 1971 rok – Nagroda Ministra Kultury i Sztuki pierwszego stopnia za wybitne osiągnięcia twórcze, w szczególności za pomnik Rozstrzelanym zakładnikom w Nowym Sączu oraz Sztandary polskie
  • 1974 rok – Krzyż Kawalerski OOP
  • 1975 rok – I miejsce (wraz z Tadeuszem Brzozowskim) w ankiecie na temat Najwybitniejsi twórcy polscy XXX-lecia przeprowadzanej przez krytyków sztuki zrzeszonych w sekcji polskiej AICA
  • 1976 rok – Dyplom Ministra Spraw Zagranicznych PRL Za wybitne zasługi w propagowaniu sztuki polskiej za granicą
  • 1976 rok – Uczestnictwo w Radzie Programowej Plastyki przy Ministrze Kultury i Sztuki
  • 1978 rok – Nagroda nowojorskiej Fundacji Alfreda Jurzykowskiego Za znaczący udział w rozwoju polskiej kultury i rozsławianie jej w świecie
  • 1998 rok – Laureat Nagrody Fundacji Kultury Polskiej
  • 1999 rok – doktorat honoris causa Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku (pośmiertnie)

REALIZACJE RZEŹBIARSKIE:

  • 1959 rok – Ratownikom górskim, Zakopane
  • 1964 rok – Rozstrzelanym partyzantom, Kuźnica
  • 1966 rok – Poległym o utrwalenie władzy ludowej na Podhalu (Organy), Snozka (przełęcz), Kluszkowce
  • 1972 rok – Płonąca pieta, Kopenhaga (Dania)
  • 1972 rok – Słoneczny rydwan, Sodertalje (Szwecja)
  • 1975 rok – Ogniste ptaki , Szczecin
  • 1977 rok – Płomienne ptaki , Koszalin

Dzieła