Artysta

Beyer-Formela, Ewa

EWA BEYER-FORMELA (ur. 8 I 1935 roku)

Urodzona 8 stycznia 1935 roku w Kartuzach. Studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku na Wydziale Rzeźby w pracowni prof. Stanisława Horno-Popławskiego. Dyplom uzyskała w 1960 roku. Pracowała przy odbudowie Gdańska, wykonując prace rzeźbiarskie w kamieniu. Od 1974 roku jest inicjatorką i organizatorką plenerów rzeźby w granicie we Wdzydzach Kiszewskich. Wykonuje rzeźby w granicie, marmurze, drewnie oraz metalu i ceramice. Zajmuje się także malarstwem pastelowym. Mieszka w Sopocie.

Prace Ewy Beyer-Formeli znajdują się w: Muzeum Ziemi Kłodzkiej, Muzeum Regionalnym w Opocznie, Galerii El w Elblągu, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Galerii ZAR w Warszawie, Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie oraz w prywatnych i państwowych zbiorach w Polsce, Niemczech, Francji, Belgii, Szwajcarii, Włoszech, Norwegii, Finlandii i Kanadzie.

ZOFIA WATRAK:

Ewa Beyer-Formela

Kobieta drobna i delikatna. Kiedy patrzy się na nią, otuloną zawsze, także przy pracy, w zwiewne szale i długie suknie, trudno uwierzyć, że od 50 lat zmaga się z kamieniem, zwłaszcza z granitem, który stał się jej ulubionym tworzywem. Ewa Beyer wybrała go świadomie, dlatego też nie przypadkiem znalazła się w pracowni prof. Stanisława Horno-Popławskiego na Wydziale Rzeźby, wtedy jeszcze PWSSP, dziś ASP w Gdańsku. Stała się w pewnym sensie spadkobiercą jego idei rzeźby w kamieniu. Dyplom ukończyła w jego pracowni w 1960 roku.
O specyfice rzeźby gdańskiej środowiska w latach, gdy studiowała Ewa Beyer, a i później, decydowały osoby profesorów: Stanisława Horno-Popławskiego, Adama Smolany i Alfreda Wiśniewskiego. Łączył ich realistyczny warsztat, oparty na obserwacji natury i szacunek dla klasycznej tradycji, dzielił natomiast stosunek do tworzywa. Ideę rzeźby Horno-Popławskiego ukształtował kamień, Smolany drewno. Wiśniewski nie dzielił ich fascynacji naturą tworzywa. Było mu obojętne i podporządkowane formie. W tradycji „gdańskiej szkoły rzeźbiarskiej” idea „prawdy materiału”, skłaniająca do poszukiwania formy w zgodzie z materiałem odegrała znaczącą rolę. Horno-Popławski nadał szczególne walory kamieniowi polnemu, ukształtowanemu przez czas i przyrodę, Adam Smolana dostrzegał wielowymiarowy sens w ściętym pniu drzewa. Oba wątki, rzeźby w kamieniu i rzeźby w drewnie, mają swoje kontynuacje w realizacjach kolejnych pokoleń. Są obecne także w twórczości Ewy Beyer. Jej estetyka ukształtowała się w latach 60. i 70., i w zasadzie pozostała jej wierna.
Drewno pojawia się we wcześniejszych realizacjach rzeźbiarki, właśnie na przełomie lat 60. Ii 70. Wtedy to Hajnówka – specjalizująca się w drewnie, miejsce plenerów – była przez nią najczęściej odwiedzana. Kompozycje tamtych lat noszą ślady czasu i myślenia o materiale jako cząstce natury, której różnorodne aspekty odzwierciedlać miała forma dzieła. Wydaje się, że to myślenie ukonstytuowało twórczość Ewy Beyer bez względu na to czy sięgała po drewno, czy kamień. Poznać materiał znaczy dla niej tyle, co poznać prawa natury, która zawsze ją fascynowała. Najchętniej tworzy w bliskim kontakcie z przyrodą, a rytm jej pracy artystycznej związany jest z pobytami na plenerach, gdzie ma dostęp do ulubionych materiałów, najpierw drewna w Hajnówce, potem kamienia we Wdzydzach, w Orońsku i Starej Morawie. Wracała w te miejsca wielokrotnie, często pozostawiając tam ślad swojej obecności. Plenery stały się integralną częścią twórczego życia Ewy Beyer i jej filozofii sztuki, widzianej przez pryzmat natury. Jej wielkoformatowe prace kształtowane były w bezpośrednim kontakcie z lokalnym pejzażem i z myślą o pozostawieniu ich tam, gdzie powstały, jako swoiste pomniki stawiane naturze.
Rzadko myślała kategoriami rzeźby galeryjnej, stąd tak wielka trudność w zebraniu dla potrzeb ekspozycyjnych prac pozwalających na pełne udokumentowanie 50-letniej twórczości. To, co najbardziej cenne i autentyczne, bo związane z jej filozofią sztuki, a także sposobem artystycznego życia, pozostało w miejscach ich tworzenia. Dla galerii to nie lada wyzwanie logistyczne przetransportować dzieła, których ciężar przekracza 300 kg.
Pracując w drewnie czy kamieniu, liczy się zawsze z „prawdą materiału”. Pień drzewa czy znaleziony granit zachowują surowy kształt biologicznej natury. Kiedy zmagała się z potężnymi pniami, chciała zachować masę, ciężar i potęgę drzewa. Pnie są raczej znalezione niż specjalnie przycinane, a więc już w jakiś sposób ukształtowane. Integracja narzędzia jest raczej dyskretna, uwzględnia strukturę, twardość, naturalny kolor. Jeśli pojawia się figura ludzka, to zaledwie jej sugestia, częściej są to jednak formy biologiczne, mieszczące się w kategorii abstrakcji organicznej. Rzeźbiarka nie szuka jednak uproszczonej formy idealnej, raczej różnorodności, kontrastów dużych powierzchni nieopracowanych i tych rozrzeźbionych, pulsujących jakby wewnętrznym życiem, skrywającym kreatywne siły natury. Z czasem drewno ustępuje miejsca kamieniowi. Choć chętnie pracuje w marmurze, to jednak wydaje się, że całkowicie pochłonął ją granit.
Myślę, że na fascynacje zwykłym głazem polnym miały wpływ względy biograficzne Ewy Beyer, podobnie jak w wypadku jej mistrza – Stanisława Horno-Popławskiego. Urodzony na Kaukazie, wnuk zesłanego powstańca z 1863, zafascynował się na zawsze bogactwem kamiennych form tego dzikiego, górskiego kraju i ta fascynacja doprowadziła go do granitu z polskiego pejzażu. Na wyobraźnię Ewy Beyer, urodzonej w Kartuzach, niewątpliwie oddziaływał pejzaż Kaszub. Jego niezbywalną częścią jest granitowy kamień, którego formy, barwy i powierzchnie ukształtowane zostały przez lodowiec. Choć zamieszkała w Sopocie, wracała ciągle na Kaszuby, na rzeźbiarskie plenery we Wdzydzach. Dlatego też nie przypadkiem jej jubileuszowe wystawy związane są z miejscami pracy. Po Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, wybrała Galerię Refektarz w Kartuzach, w historycznym miejscu zespołu poklasztornego braci kartuzów. Jest to w pewnym sensie symboliczny powrót do krainy dzieciństwa, a później także miejsca świadomych wyborów artystycznych, związanych z Kaszubami. Tutaj – jak sama pisze w jednym ze swoich katalogów – przywędrowały za sprawą lodowców granity. Od razu stały się ważne dla mojej twórczości.. W pomorskich granitach można znaleźć to, jak gotowały się w ogniu, zawirowania lawy, metale, szlachetne kamienie, i to jak chłodził je ocean.
Znamienne, że Ewa Beyer unika w zasadzie przedstawień figuratywnych. Jeśli Horno-Popławski przenosił naturę kamienia na metaforyczny wizerunek człowieka, to Ewa Beyer pochyla się w większym stopniu nad samą istotą materii, nad tajemnicą procesów natury, które ją ukształtowały i które pozostawiają w niej ślad. W trakcie rzeźbienia odkrywa dla siebie we wnętrzu kamieni historie, które nazywa Pieczęciami czasu. Uważnie wsłuchuje się w kamień i jakby słyszała w nim falowanie oceanów, widziała rozliczne i zadziwiające formy flory i fauny, których skamienieliny, jak choćby odbicie muszli, nazywa Zapiskami dnia. Dyskretne zabiegi dłuta mają czasem charakter graficznie żłobionej linii, która przybiera postać regularnego, geometrycznego lub roślinnego ornamentu, a czasem rzeźbiarka pozostawia kamieniowi jego pierwotny kształt, ograniczając się do odkrywania jego naturalnych różnic struktury i ubarwienia, kontrastując powierzchnie gładkie i chropowe, matowe i krystaliczne, czułe na światło. Bywa też, że naturalnie uformowany kamień podsuwa jej wyobraźni kształt owocu lub ptaka, więc zaledwie dopowiada go.
Swoje kamienne kompozycje łączy artystka z przesłaniem ekologicznym. Kiedy na przykład rzeźbiła foki, myślała o ochronie Bałtyku. W jej przekonaniu sztuka może być azylem dla natury. Takie też tytuły nadaje niektórym rzeźbom – W sztuce azyl dla natury: surowy kamień łączy ze szklanymi, medycznymi bańkami, które chronią powietrze lub fragmenty roślinne – to jej metaforyczne wołanie o ochronę przyrody.
Należy do pokolenia, które sens sztuki widzi ciągle jeszcze w bezpośrednich relacjach z naturą i w niej sztuka tajemnicy bytu i refleksji nad istotą życia. Jej twórczość związana jest z systemem estetycznym, postrzegającym naturę i jej przejawy, w tym także tworzywo, jako źródło inspiracji.
Można by długo zastanawiać się nad odkryciami, jakich dokonuje człowiek – pisze Ewa Beyer – i jaki ma z tego pożytek w myśleniu o sensie życia, o falowaniu oceanów, energiach Ziemi. Chciałabym, aby moje kamienie odkrywały także rąbka i tej tajemnicy, co znaczy głębia oceanu, poetyka morza, bezkres marzeń artysty…

*Cytaty pochodzą z katalogu wystawy Morskie opowieści. Rzeźba w kamieniu 2008, Sopot 2008, Instytut Oceanologii PAN w Sopocie.

Źródło: Ewa Beyer-Formela [Katalog poświęcony twórczości Ewy Beyer-Formeli zrealizowany przy pomocy finansowej Samorządu Województwa Pomorskiego oraz Gminy Miasta Sopot]. Red. katalogu H. Gajewska. Orońsko: Centrum Rzeźby Polskiej, 2010. ISBN 978-83-85901-78-5. S. 5-7.

PLENERY:

  • 1972 rok – VI Plener rzeźby w drewnie, Hajnówka
  • 1973 rok – VII Plener rzeźby w drewnie, Hajnówka
  • 1973 rok – Plener animalistyczny, Gdańsk Oliwa
  • 1974 rok – Plener rzeźby w granicie, Wdzydze Kiszewskie
  • 1975 rok – Plener rzeźby w kamieniu, Centrum Rzeźby Polskie w Orońsku
  • 1975 rok – Plener rzeźby w granicie, Wdzydze Kiszewskie
  • 1976 rok – Plener rzeźby w granicie, Wdzydze Kiszewskie
  • 1976 rok – Plener rzeźby w drewnie, Hajnówka
  • 1977 rok – Plener rzeźby w kamieniu, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku
  • 1977 rok – Plener rzeźby w drewnie, Hajnówka
  • 1978 rok – Plener rzeźbiarski, Grudziądz
  • 1979 rok – Plener rzeźby w drewnie, Hajnówka
  • 1979 rok – Plener rzeźby w kamieniu, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku
  • 1980 rok – Plener rzeźby w metalu, Grudziądz
  • 1980 rok – Plener ceramiczny, Opoczno
  • 1981 rok – Plener rzeźby w kamieniu, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku
  • 1983 rok – Plener rzeźby w granicie, Wdzydze Kiszewskie
  • 1983 rok – Plener rzeźby, Centrum Sztuki Galeria El w Elblągu
  • 1983 rok – Plener rzeźby w drewnie, Hajnówka
  • 1984 rok – Plener ceramiczny warsztatów twórczych, Wrocław
  • 1985 rok – Plener rzeźby w granicie, Wdzydze Kiszewskie
  • 1986 rok – Plener rzeźby w kamieniu, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku
  • 1987 rok – Plener rzeźby w kamieniu, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku
  • 1989 rok – I Polsko-Niemiecki plener rzeźby w kamieniu, Mainz (Niemcy)
  • 1990 rok – Plener rzeźby w marmurze, Stara Morawa
  • 1992 rok – Plener rzeźbiarski, Galeria plenerowa Heidi Poltroch-Schmit, Prummaern (Niemcy)
  • 1993 rok – Międzynarodowy plener, rzeźba w granicie, Wdzydze Kiszewskie
  • 1993 rok – Plener rzeźby w marmurze, Stara Morawa
  • 1994 rok – Plener rzeźby w marmurze, Stara Morawa
  • 1994 rok – Międzynarodowy plener rzeźbiarski, Villers le Lac (Francja)
  • 1995 rok – Plener rzeźby w granicie, Wdzydze Kiszewskie
  • 1996 rok – Plener rzeźby w granicie , Wdzydze Kiszewskie
  • 1997 rok – Bałtyckie Sympozjum Sztuki Truso, Centrum Sztuki Galeria El w Elblągu
  • 1998 rok – Plener rzeźbiarski, Villers le Lac (Francja)
  • 1999 rok – Plener rzeźby w granicie, Wdzydze Kiszewskie
  • 2000 rok – Plener rzeźbiarski, Villers le Lac (Francja)
  • 2001 rok – Plener rzeźby w granicie, Wdzydze Kiszewskie
  • 2001 rok – Plener rzeźby w marmurze , Stara Morawa
  • 2002 rok – Plener rzeźby w granicie, Châteleaudren (Francja)
  • 2003 rok – Plener rzeźby w granicie, Wdzydze Kiszewskie
  • 2003 rok – Plener rzeźby w marmurze , Stara Morawa
  • 2004 rok – Plener rzeźbiarski, Morteau (Francja)
  • 2005 rok – Plener rzeźbiarski, Puck
  • 2006 rok – XXV Jubileuszowy plener rzeźby w granicie, Wdzydze Kiszewskie
  • 2007 rok – Lwy Gdańskie. Plener rzeźby w granicie, Wdzydze Kiszewskie
  • 2007 rok – Plener rzeźby w kamieniu, Muzeum Regionalne w Stalowej Woli
  • 2009 rok – Znaki Pomorza. Plener rzeźby w granicie, Wdzydze Kiszewskie

NAGRODY I WYRÓŻNIENIA:

  • 1974 rok – Medal na Ogólnopolskiej Wystawie Rzeźby , Galeria BWA w Sopocie
  • 1976 rok – Wyróżnienie, Rzeźba dla Miasta , Galeria BWA w Sopocie
  • 1978 rok – Wyróżnienie, Rzeźba w drewnie, Galeria BWA w Białymstoku
  • 1983 rok – Stypendium Ministra Kultury i Sztuki
  • 1984 rok – Wyróżnienie, Galeria CTW Na Strychu we Wrocławiu
  • 1987 rok – Stypendium Ministra Kultury i Sztuki
  • 1988 rok – I nagroda, Rzeźba dla Miasta, Galeria BWA w Sopocie
  • 1988 rok – Wyróżnienie, Rzeźba w drewnie, Galeria BWA w Białymstoku
  • 2010 rok – Stypendium Marszałka Województwa Pomorskiego
  • 2010 rok – Medal Gloria Artis

WYSTAWY:

Wystawy indywidualne:

  • 1979 rok – Ceramika, Muzeum Archeologiczno-Historyczne w Elblągu
  • 1979 rok – Rzeźba w drewnie i ceramika, BWA Arsenał w Białymstoku
  • 1980 rok – Ceramika, Galeria ZPAP w Gdańsku
  • 1980 rok – Rzeźba w drewnie, Galeria BWA w Gdańsku
  • 1980 rok – Rzeźba i rysunek, Galeria Rzeźby CBWA w Warszawie
  • 1980 rok – Rysunek, Galeria BWA, Teatr Wybrzeże w Gdańsku
  • 1980 rok – Ceramika, Galeria ZPAP w Gdańsku
  • 1981 rok – Rzeźba aluminium i pastele, Galeria BWA w Gdańsku
  • 1981 rok – Ceramika i pastele, Muzeum Oceanograficzne i Akwarium Morskie w Gdyni
  • 1982 rok – Rzeźba w drewnie, Galeria BWA w Koszalinie
  • 1984 rok – Ceramika, Galeria CTW we Wrocławiu
  • 1984 rok – Rzeźba w drewnie, Centrum Sztuki Galeria El w Elblągu
  • 1984 rok – Pastele, BWA w Sopocie, Teatr Wybrzeże w Gdańsku
  • 1985 rok – Rzeźba, Galeria Wapiennik w Starej Morawie
  • 1986 rok – Rysunek, Galeria Miejska w Lądku Zdróju
  • 1987 rok – Rzeźba w kamieniu, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku
  • 1987 rok – Rzeźba w kamieniu, Galeria Arsenał w Białymstoku
  • 1987 rok – Rzeźba w kamieniu, Galeria Arche w Gdańsku
  • 1988 rok – BWA w Koszalinie
  • 1992 rok – Steine, Galeria w Ratuszu, Frankenthal (Niemcy)
  • 1992 rok – Steine, Galeria plenerowa Heidi Poltrock-Schmit, Prummern (Niemcy)
  • 1994 rok – Rzeźba w marmurze, Galeria Wapiennik w Starej Morawie
  • 1995 rok – Rysunek i rzeźba sakralna, Muzeum Ziemi Kłodzkiej w Kłodzku
  • 1999 rok – Rzeźba w kamieniu, rysunek, Centrum Sztuki Galeria El w Elblągu
  • 1999 rok – Ewa Beyer-Formela. Reźba. Ryszard Tomczyk. Malarstwo , Centrum Sztuki Galeria El w Elblągu
  • 2000 rok – Rzeźba i rysunek, Muzeum Etnograficzne we Wdzydzach Kiszewskich
  • 2001 rok – Rzeźba, Salon Sztuki Współczesnej BWA w Bydgoszczy
  • 2004 rok – Malarstwo, Galeria Dolmen, Ornans (Francja)
  • lipiec 2005 rok – Rzeźba w granicie, Muzeum Sopotu w Sopocie
  • 2005 rok – Rzeźby w marmurze i rysunek , Galeria Zielone Oko, Nadleśnictwo Lądek Zdrój
  • 2008 rok – Rzeźba, rysunek, Instytut Oceanologii PAN w Sopocie
  • 2009 rok – Dwa bieguny. Ewa Beyer-Formela, Adriana Sitkiewicz, Europejskie Centrum Kultury Urzędu Miasta w Gdańsku
  • 2010 rok – Rzeźba w marmurze, Muzeum Sopotu
  • 2010 rok – Rzeźba w granicie, Instytut Oceanologii PAN w Sopocie
  • 2010 rok – Rzeźba w marmurze, Galeria Muzealna im. Michała Klahra Starszego w Lądku Zdroju
  • 2010 rok – Rzeźba, Galeria Jacka Rybczyńskiego, Wapiennik w Starej Morawie; Galeria Renaty Czaplińskiej, Gotwaldówka, Kąty Bystrzyckie; Galeria Refektarz w Kartuzach
  • 2010 rok – Rzeźba, Galeria Oranżeria, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku

Udział w wystawach zbiorowych w kraju:

  • 1965 rok – Wystawa Sztuki Gdańskiej, Galeria BWA w Sopocie
  • 1966 rok – I Ogólnopolska Wystawa Rzeźby Młodych, Galeria BWA w Krakowie
  • 1967 rok – Wystawa Sztuki Gdańskiej, Galeria BWA w Sopocie
  • 1967 rok – Gdański przegląd rzeźby, Dworek Artura w Gdańsku
  • 1972 rok – Rzeźba, Galeria BWA w Białymstoku
  • 1972 rok – VI Spotkanie rzeźbiarskie – Hajnówka ‘72, BWA w Białymstoku
  • 1973 rok – 30 lat Ludowego Wojska Polskiego w twórczości plastycznej, CBWA Zachęta w Warszawie
  • 1974 rok – Ogólnopolska Wystawa Rzeźby, Galeria BWA w Sopocie (medal)
  • 1974 rok – Rzeźba w granicie, Galeria BWA w Sopocie
  • 1975 rok – Sztuka Kobiet, Muzeum Narodowe w Gdańsku
  • 1975 rok – I Biennale Sztuki Gdańskiej, Gdańsk
  • 1976 rok – Rzeźba dla Miasta , Galeria BWA w Sopocie (wyróżnienie)
  • 1977 rok – II Biennale Sztuki w Gdańsku, Galeria BWA w Sopocie
  • 1978 rok – Rzeźba dla Miasta, Muzeum im. ks. dr. Władysława Łęgi w Grudziądzu
  • 1978 rok – Rzeźba w drewnie, Galeria BWA w Białymstoku (wyróżnienie)
  • 1979 rok – Wystawa ceramiki, Muzeum Regionalne w Opocznie
  • 1979 rok – Tendencja i Osobowość 1974-1979. Rzeźba Polska, Galeria Zachęta w Warszawie
  • 1980 rok – Wystawa rzeźby, Galeria Rzeźby Plenerowej w Łodzi
  • 1980 rok – Rzeźba dla Miasta, Muzeum im. ks. dr. Władysława Łęgi w Grudziądzu
  • 1981 rok – IV Biennale Sztuki Gdańskiej, BWA w Sopocie
  • 1982 rok – Akwarela, Galeria BWA w Koszalinie
  • 1983 rok – V Biennale Sztuki Gdańskiej, Galeria BWA w Sopocie
  • 1983 rok – Rzeźba, Centrum Sztuki Galeria El w Elblągu
  • 1983 rok – Wystawa z okazji 700-lecia Sopotu, BWA w Sopocie
  • 1983 rok – Ogólnopolska wystawa akwarelistów, BWA w Koszalinie
  • 1984 rok – Ceramika , Galeria CTW we Wrocławiu (wyróżnienie)
  • 1984 rok – Rzeźba w granicie, Muzeum Archeologiczne w Gdańsku
  • 1985 rok – Wystawa zbiorów rzeźby CRP 1981-1985, Galeria ZAR w Warszawie
  • 1985 rok – I Zimowa wystawa, Galeria Rzeźby w Warszawie
  • 1986 rok – II Zimowa wystawa, Galeria Rzeźby w Warszawie
  • 1986 rok – I Triennale Rzeźby Portretowej – Gdańsk 1986, Galeria Sztuki BWA w Sopocie
  • 1986 rok – Rzeźba stypendystów MKiS, Galeria ZAR w Warszawie
  • 1987 rok – Rysunek rzeźbiarzy, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku
  • 1987 rok – VI Biennale Małych Form Rzeźbiarskich, Galeria BWA w Poznaniu
  • 1987 rok – III Zimowa wystawa, Galeria Rzeźby w Warszawie
  • 1988 rok – Wystawa rzeźby, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku
  • 1988 rok – Rzeźba w drewnie, Galeria BWA w Białymstoku (wyróżnienie)
  • 1988 rok – Rzeźba dla Miasta, Galeria BWA w Sopocie (I nagroda)
  • 1988 rok – IV Zimowa wystawa, Galeria Rzeźby w Warszawie
  • 1989 rok – II Triennale Rzeźby Portretowej, Galeria BWA w Sopocie
  • 1989 rok – V Zimowa wystawa, Galeria Rzeźby w Warszawie
  • 1992 rok – Salon Rzeźby ‘92, Gdańsk
  • 1992 rok – Salon Rzeźby ‘92, Galeria Rzeźby w Stroniu Śląskim
  • 1997 rok – Znaki Trwania- Bałtyckie Sympozjum Truso, Centrum Sztuki Galeria El w Elblągu
  • 8-25 marca 2001 rok – Sztuka rzeźby – rzeźbiarze Trójmiasta, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie
  • 2002 rok – Ceramika. Malarstwo. Rzeźba. Grafika, Galeria CTW Na Strychu we Wrocławiu
  • 2004 rok – Wystawa rzeźby, Galeria Wapiennik w Starej Morawie
  • 2005 rok – Rzeźba w granicie, Muzeum Sopotu
  • 2006 rok – Galeria przez dotyk. Wystawa poplenerowa, Muzeum Regionalne w Stolwej Woli
  • 2007 rok – Jubileuszowa XXV wystawa rzeźby w granicie, Politechnika Gdańska
  • 2008 rok – Rzeźba. Morskie opowieści, Instytut Oceanologii PAN w Sopocie
  • 2008 rok – Lwy Gdańskie, stała ekspozycja plenerowa w Gdańsku
  • 2008 rok – Muszle morskie. Natura i inspiracja – pastele, Muzeum Ziemi Puckiej im. Floriana Ceynowy w Pucku
  • 2009 rok – Znaki Pomorza. Wystawa poplenerowa, Europejskie Centrum Kultury Urzędu Miasta Gdańska

Udział w wystawach zbiorowych za granicą:

  • 1979 rok – IV Biennale Internazionale Dantesca di Ravenna, Rawenna (Włochy)
  • 1980 rok – Miesiąc Sztuki Gdańskiej, Bremenhaven (Niemcy)
  • 1983 rok – Sztuka Gdańska, Baden-Würtenberg (Niemcy)
  • 1989 rok – Polsko-Niemiecka Wystawa Rzeźby, Mainz (Niemcy)
  • 1998 rok – Rysunek, Centrum Sztuki Clairevin (Francja)
  • 2002 rok – Wystawa rzeźby, Châteleaudren (Francja)
  • 2004 rok – Wystawa rzeźby, Galeria Miasta, Salin-les-Bains (Francja)
  • 2004 rok – Wystawa rzeźby, Mainz (Niemcy)

Dzieła